Volgens een verslag in de Arnhemsche Courant van maandag 18 mei 1925 speelde de plaatselijke voetbaltrots Vitesse een dag eerder een historische wedstrijd tegen West Ham United uit Engeland. Omdat de geel-zwarten deze (vriendschappelijke) wedstrijd met 3-2 wonnen, ging het hier om de eerste winstpartij van een Nederlands voetbalteam tegen een Engelse beroepsclub, zo valt te lezen in het sportkatern van het dagblad.
Door Ferry Reurink
Natuurlijk is het niet zo dat we elke bewering van een journalist –helemaal uit een periode waarin dergelijk nieuws minder centraal beschikbaar was – klakkeloos voor waar hoeven aan te nemen. Ik stel echter voor om dit feit te noteren tot het tegendeel wordt bewezen. De wedstrijd tegen het team uit Londen werd gespeeld op het oude Monnikenhuize, de voorloper van het vorige stadion van Vitesse, Stadion Nieuw-Monnikenhuize. Op de plek waar sinds de jaren vijftig het verzorgingstehuis Drie Gasthuizen staat, trad het Vitesse-team uit de eerste klasse Oost van de NVB met een verstrekt elftal aan tegen The Hammers.
Naast vaste Arnhemse cracks als Zeger Vaags, Wim Witteveen en Jan van Dort kwamen een aantal spelers uit westelijke regionen graag naar Arnhem om te spelen tegen een aansprekende (beroeps)tegenstander als West Ham United. De bekendste spelers die op zondagmiddag 17 mei 1925 het geel-zwart-gestreepte shirt van Vitesse over de schouders lieten glijden waren de internationals Gerrit Visser
De Natris was al jaren een vaste kracht in het Nederlands Elftal en namens Oranje actief tijdens twee Olympische voetbaltoernooien: in 1920 (Antwerpen) en 1924 (Parijs). In de zomer van 1925 verliet de grillige buitenspeler Ajax en ging spelen voor… Vitesse. Mogelijk zijn de contacten met de Arnhemmers gelegd toen De Natris meespeelde tegen West Ham United, wie zal het zeggen?
West Ham United speelde vanaf 1923 in de hoogste Engelse voetbalafdeling. In de eerste twee seizoenen na de promotie eindigde de club keurig in de middenmoot van Division One, beide keren op een dertiende stek. Het grootste succes in die periode was het behalen van de finale van de FA-Cup in het seizoen 1922/’23, een wedstrijd die de geschiedenis in zou gaan als de White Horse Final.
Voor het treffen met Bolton Wanderers (0-2) werd voor het eerst gebruik gemaakt van het nieuwe Wembley.
Een enorme mensenmassa, sommigen spreken zelfs van meer dan een kwart miljoen mensen, probeerde het stadion (officiële capaciteit 127.000 plaatsen) binnen te komen. Het was natuurlijk niet te voorkomen dat een deel van het publiek vóór de tribunes terechtkwam en vervolgens ook op het veld. Politie te paard wist de menigte met succes van het speelveld te krijgen, waarbij vooral het ‘witte’ politiepaard Billie een onuitwisbare indruk maakte. (Het paard was eigenlijk grijs maar leek wit op de zwart-witte foto’s en filmbeelden uit 1923).
Twee jaar later reisde West Ham United met een sterk team naar Arnhem voor het vriendschappelijke treffen met de Vitesse-combinatie. De Engelsen waren technisch overduidelijk beter maar het thuisspelende team compenseerde dit ruimschoots met een enorme werklust. Het nam daarbij de brandende zon voor lief en knokte zich zo naar een verrassende 2-0-voorsprong via de beide Jannen in de voorhoede: De Natris en Van Dort. West Ham leek daarna in de loop van de tweede helft sterk terug te komen, scoorde de aansluitingstreffer maar verkeek zich vervolgens op de snelheid van gastspeler Gerrit Visser: 3-1.
Vitesse zette het vervolgens op een verdedigen en wist uiteindelijk met 3-2 het eindsignaal van scheidsrechter Mutters te halen, tot vreugde van de ongeveer 5.000 toeschouwers.
Betrof het hier inderdaad het slot van een historische wedstrijd?
Bron: Sportgeschiedenis.nl 31-05-2009
