Veertien vogelverschrikkers staren hem van een afstandje na. Als Harrie Gommans op zijn parelwitte schoenen door de kleffe klei van het Limburgse landschap stampt, proeft hij weer even aan zijn roots. Hier werd hij groot, hier leerde hij scoren. Nog even en dan moet hij zijn vertrouwde omgeving verlaten. Tja, natuurlijk gaat hij het missen. De klei, de schapen, de vogelverschrikkers. En vooral de rust. 'Maar het hoort er nu eenmaal bij, hè. Wie groot wil worden, moet zijn grenzen verleggen. Als een vogel sla ik mijn vleugels uit. Al hebben die poppen me echt niet verjaagd...'

Gommans vlucht is er één opgestuwd door zijn drive. Na jarenlang relatief anoniem te hebben gevoetbald in de middenmoot van de Jupiler League, vond hij het welletjes: de stap hogerop moest deze zomer worden gemaakt. Aan zijn statistieken kon het niet liggen. In het zwarte seizoen dat MW beleefde, toonde Gommans zich met 22 goals een van de spaarzame lichtpuntjes. 'Zo zuur als het afgelopen jaar voor de club was, zo mooi was het voor mij persoonlijk. Eindelijk gooide ik alle schroom van me af en stond ik er. Daarom voelt het nu ook wel als een goed einde.'

Niet iedereen in Maastricht is tevreden met Gommans. Ze balen ervan dat de aanvalsleider juist nu, nu de toekomst met trainer Robert Maaskant zo mooi moet kleuren, hun club in de steek laat. Bovendien waren niet alle fans lovend over de spits. Gommans: 'Zoals het in het hele leven is, ging het ook de afgelopen twee jaar bij MVV. Sommigen prijzen je de hemel in, bij anderen kun je niets goeds doen. Jaloezie? Misschien, ik werd er in elk geval soms helemaal gestoord van. Zoiets frustreert. Omdat ik wél al die tijd ontzettend mijn best heb gedaan voor de club en de fans. Ik heb 22 goals gemaakt, wat wil je nog meer? Ga dan lekker naar het hockey kijken of zo. Ik snap best dat alles beter kan, maar met deze productie mag ik gewoon heel erg tevreden zijn.' De aanvaller heeft wel een idee waar de kritiek vandaan komt. Tk ben lang en daardoor ziet mijn spel er soms misschien niet uit. Maar als me dat al kwalijk genomen gaat worden... Bovendien heb ik kansen gemist. Meer dan dat ik ze heb verzilverd. Tja. It's all in the game, zeg ik dan maar. Danko Lazovic heeft dit seizoen bij Vitesse toch ook niet alle kansen benut? Toch waren ze volgens mij best tevreden.'

De naam Vitesse is gevallen. En die van Lazovic ook. Niet omdat Gommans zich ziet als de geboren opvolger van de Serviër; hij zou wel gek zijn om de last van de erfenis van de huidige spits van PSV vrijwillig op de schouders te nemen. Wél omdat de Limburger het als een eer ziet toegevoegd te worden aan een illuster rijtje voorgangers. 'Het is toch een beetje de club van de topspitsen. Wie aan Vitesse denkt, denkt indirect aan Roy Makaay, Nikos Machlas, Pierre van Hooijdonk en tja, sinds vorig seizoen ook aan Lazovic. Ik zou het geweldig vinden me uiteindelijk in dat rijtje te mogen scharen, al ben ik ook al dolgelukkig als ik straks de naam en roem van iemand als Matthew Amoah zou kunnen hebben.'

Door de rijke spitsenhistorie was de keuze voor Vitesse snel gemaakt. Terwijl een buitenlands avontuur mogelijk was en vanuit de Eredivisie ook De Graafschap, VVV-Venlo en Willem II serieuze interesse toonden in de spits? 'Eerst wilde MVV mijn contract verlengen. Maar in een gesprek met Maaskant heb ik gelijk aangegeven dat ik mijn kans wilde pakken. Ik had het wel gezien, elke vrijdagavond naar treurige kleedkamers als die van Stormvogels Telstar en Haarlem. Vreselijk man... Bovendien, wie gaf me de garantie dat ik komend seizoen wéér zo vaak zou scoren? Toen kwam VVV-Venlo. Misschien een logische keuze omdat ik dan in Limburg zou kunnen blijven, maar toen ik van de interesse van Vitesse hoorde, wilde ik niets anders meer. Met alle respect voor de rest, maar die club heeft uitstraling en allure. Alemannia Aachen en het Noorse Odd Grenland waren ook opties. Bovendien, ik wilde per se naar de Eredivisie.'

In Arnhem kreeg hij dat gevoel wél. Het idee alleen al dat de grote Aad de Mos louter voor hém naar De Geusselt was afgereisd, deed hem kriebelen in zijn buik. 'Ja, ik kijk tegen hem op. Welke trainers kunnen nu zeggen dat ze bij Ajax en PSV hebben gewerkt én ook nog eens een internationale hoofdprijs hebben gewonnen?' Gommans maakte indruk op de Haagse trainer, waarna technisch manager Jan Streuer hem belde voor een eerste afspraak. 'Daar ging ik, als Limburger naar Papendal. Het ging helemaal niet over contracten, maar puur over de intentie van beide kanten. Assistent-trainer Pieter Huistra en mijn zaakwaarnemer Martin van Ophuizen waren er ook bij. We zaten in het restaurant van het hotel. Zij vonden mij een goede voetballer en ik vond Vitesse een mooie club. En dus gingen we met een goed gevoel uit elkaar. Ik vind dat de club zelfs groter is dan de subtop en eigenlijk elk seizoen voor Europees voetbal moet spelen.'

Terwijl de glans van het MW-seizoen steeds verder afbladderde, spookte de geel-zwarte adelaar constant door Gommans' hoofd. En toen, het was na het laatste competitieduel, met De Graafschap, was het zover. 'Weer een telefoontje. Weer Jan Streuer. Of ik nog een keer wilde praten. Maar nu wél over het contract. Nou, toen waren we er snel uit. Op het moment dat ik de telefoon neerlegde, heb ik in mijn hoofd een vreugdedansje gemaakt. Want ik heb het toch mooi geflikt!'

Vriendin Vivian noemt Harrie Gommans een 'gevoelig jongetje'. Ze legt uit waarom: 'Net als veel spelers moet hij het volledig hebben van het vertrouwen van de trainer. Alleen is dat bij hem nog extra belangrijk. Misschien wel doordat we uit Limburg komen, ja. Rotterdammers vind ik toffe lui, maar ze zijn wel een stuk harder dan Harrie. Je kunt hem beter een schouderklopje geven dan een dosis kritiek. Werkt veel beter.' De spits beaamt de opmerkingen van zijn vriendin. 'Hoort bij de persoon, hoort bij het karakter', zegt hij. 'Destijds in Rotterdam was ik jong en heb ik fouten gemaakt die ik nu nooit meer zal maken. Als we een vrije dag hadden, wist ik niet hoe snel ik terug naar Limburg moest rijden. Dat is natuurlijk een heel slechte instelling. Maar in mijn ogen moet je wel iedereen anders behandelen en benaderen. Daarom heb ik tot zijn ontslag bij MW ook zo fijn met Jurrie Koolhof gewerkt.'

Na een paar gesprekken bleek de inborst van beiden vrijwel identiek. Limburger Gommans en Groninger Koolhof; een goed duo. Gommans: 'Koolhof wordt onderschat. Hij is bovenal een goede trainer, maar ook een lieve man. Voor mij geldt trouwens hetzelfde, daarom lijken we op elkaar. Voor de echte top ben ik ook te lief, terwijl ik het in potentie misschien wél zou aankunnen. Maar als ik moet schelden of schoppen, doe ik dat niet. Waarom niet? Omdat ik rustig ben en nooit doe wat ik denk dat ik niet moet doen. Ik ben een allemansvriend en gek genoeg moet je je daar in het voetbal bijna voor schamen. Gemoedelijke jongens redden het meestal niet en mede daarom besef ik heel goed dat ik dat moet veranderen om het hoogste te bereiken in het voetbal.'

De tiener Harrie Gommans is niet meer. Qua mentaliteit is hij veranderd, maar hoe staat het met zijn voetbalkwaliteiten? 'Ik was altijd een dolle op het veld, het was altijd net alsof ik zoveel mogelijk kilometers wilde maken. Dat is er inmiddels wel uit. Koolhof heeft me geleerd dat ik vooral mijn positie moet houden en dat ik op die manier veel gevaarlijker kan zijn. Wat voor een spits ik ben? Niet één zoals mijn lengte doet vermoeden. Statische spitsen, daar hou ik niet van. Laat mij maar lekker bewegen. Al kan ik natuurlijk wel een goed aanspeelpunt zijn. Weinig verdedigers winnen van me in het duel.'

Niet voor niets viel het oog van De Mos op Gommans. Met Fred Benson, Mads Junker en Santi Kolk beschikt de Haagse trainer straks al over een vliegend trio, een rustpunt in de Arnhemse aanval was wel gewenst. De Limburger heeft er vertrouwen in. Om niet in dezelfde val te trappen als in het verleden, woont hij straks op een steenworp afstand van trainingscentrum Papendal. En om alvast aan de namen te wennen, is een van zijn hondjes inmiddels al naar Kolk vernoemd. 'Haha, Santi ken ik al uit mijn tijd bij Excelsior, net als Civard Sprockel overigens. Paul Verhaegh is van oorsprong een Limburger, dus dat komt ook wel goed...'

Eerst wil hij zich aanpassen aan het niveau, vervolgens komen de doelpunten volgens Gommans vanzelf. 'Ik heb het gevoel dat spitsen in de Eredivisie meer ruimte krijgen dan in de Jupiler League, omdat er meer wordt gevoetbald. En ik hou me maar vast aan hoe het met Danny Koevermans is verlopen. Over hem waren mensen ook sceptisch, doordat hij van het tweede plan kwam. Maar hij heeft het toch uitstekend gedaan bij Sparta en AZ.' Leve Arnhem, tot ziens Limburg. Hij gaat zijn vertrouwde omgeving missen, maar doet het hoogstwaarschijnlijk niet voor niets. Niet meer de vertrouwdheid van MVV niet meer ouwehoeren en koffie drinken met Mark Luijpers en verzorger Sef Hoenjet. En het uitzicht op de schapen en vogelverschrikkers is straks ook verleden tijd. 'Wat ik het meest ga missen? De bekende omgeving en de bekende mensen, dat is voor mij Limburg. Maar laat niemand zich zorgen maken, hoe het de komende jaren ook loopt, uiteindelijk kom ik terug. Dat is voor mij honderd procent zeker.'

Bron: VI magazine nr27 04-07-2007